Nie zawsze się chce

We wpisie z 12 kwietnia 2026 r.

padły takie słowa:

"Postanowiłam każdego dnia

stworzyć chociaż jedną rzecz."

Po wpisach kwietniowo-majowych widać,

że było całkiem dobrze.

Nie chodzi tylko o szycie, tworzenie kartek, itp.

Chodzi o jakąkolwiek czynność,
na którą nie mamy sił, ochoty.

Może to być ułożenie prania, prasowanie,
posprzątanie w szafce.

Więc każdego dnia walczyłam sama z sobą,

aby po pracy nie zalegać na tapczanie tylko działać.

Przeglądałam zapasy tkanin, papierów
- układając je i sortując.

Wysiadałam dwa przystanki przed domem,
aby zrobić kilka kroków więcej.

Dzielnie działałam w kuchni,

bo zaczęłam nosić obiady do pracy.

Szczególnie gotowałam zupy,
które są zdrowe i pożywne.

Udało się zrzucić dwa kilo (oby jeszcze z dwa!)

Robiłam własne warzywne miksy
- tarcie warzyw, mieszanie i mrożenie w pojemnikach.

Potem gotowe do zup, sosów, pieczeni.

Tak samo z czosnkiem, który się jakoś ostatnio,

wraz z cebulą, szybciej psują.

Obrany, starty, ułożony w pojemniku
do kostek lodu i zamrożony.

Nic się nie zmarnuje.

W hafcie chociaż kilka krzyżyków,

szczególnie w weekendy.

Może dałabym radę i więcej,
ale wiecie, że był ślub syna.

I po lekarzach trochę poszwendałam się,
bo trzeba zadbać o zdrowie.

Kartek trochę powstało.

I coś tam uszyłam

Wielkimi krokami zbliża się grudzień.

Miesiąc, w którym chcę przejść na emeryturę.

Chcę i boję się.

Nie będzie mi lekko finansowo,
przecież wynajmuję mieszkanie.

Jednak nie ma się co martwić na zapas.

Moje M1 wciąż z sferze marzeń.

O rany, ależ się rozpisałam,

ale chciałam zostawić sobie tu takie podsumowanie,

bo często nie doceniamy sami siebie.

Pozdrawiam Was.

Napiszcie, czy też robicie takie plany?

Jak się motywujecie?

Czy taki wpis jest motywujący?